പത്തു ഗോളുകൾ പറയുന്നത്; ബ്രസീലിനോടും ഉറുഗ്വേയോടും തോറ്റ ഇന്ത്യ എന്ത് പഠിക്കണം?

കൊൽക്കത്ത: ഫിഫ റാങ്കിങ്ങിൽ 138-ാം സ്ഥാനത്തുള്ള ഇന്ത്യ, അഞ്ചാം സ്ഥാനക്കാരായ ബ്രസീലിനെയും ലോകകപ്പ് കളിച്ച ഉറുഗ്വേയെയും നേരിടുമ്പോൾ ആരും ജയം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സ്കോർബോർഡിനെക്കാൾ പ്രധാനം കളിയുടെ രീതിയാണ്. ഇരു മത്സരങ്ങളും സൂക്ഷ്മമായി നോക്കുമ്പോൾ ഒരേ ചിത്രമാണ് തെളിയുന്നത്: തുടക്കത്തിൽ ഇന്ത്യ പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു, സമയം കടന്നുപോകുന്തോറും കളി കൈവിടുന്നു.

ഒക്ടോബർ മൂന്നിന് ഇരുടീമുകളുടെയും ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യ മുഖാമുഖത്തിൽ, കാർലോ ആഞ്ചലോട്ടിയുടെ ബ്രസീലിനെ ആദ്യ 28 മിനിറ്റ് ഇന്ത്യ ഗോളില്ലാതെ തടഞ്ഞുനിർത്തി. ഇടവേളയ്ക്കു പിരിയുമ്പോൾ രണ്ടു ഗോളിന്റെ മാത്രം വ്യത്യാസം. ഉറുഗ്വേക്കെതിരെ അതിലും നന്നായിരുന്നു തുടക്കം. പതിനൊന്നാം മിനിറ്റിൽ പെനാൽറ്റിയിൽ പിന്നിലായെങ്കിലും 22-ാം മിനിറ്റിൽ അനിരുദ്ധ് ഥാപ്പയിലൂടെ ഇന്ത്യ ഒപ്പമെത്തി. എന്നാൽ രണ്ടു മത്സരങ്ങളിലും രണ്ടാം പകുതി മറ്റൊരു കഥയായി. ബ്രസീലിനെതിരെ രണ്ടു ഗോളും ഉറുഗ്വേക്കെതിരെ നാലു ഗോളും വീണത് ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷമാണ്. പത്തു ഗോളുകളിൽ ആറും രണ്ടാം പകുതിയിൽ. ഇത് യാദൃച്ഛികമല്ല.

അതിന്റെ ആദ്യ കാരണം കായികക്ഷമതയാണ്. ലോകനിലവാരമുള്ള ടീമുകൾ 90 മിനിറ്റും ഒരേ തീവ്രതയിൽ പ്രസ് ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ വേഗത്തിനൊപ്പം നിൽക്കാൻ ഇന്ത്യൻ താരങ്ങൾക്ക് ഒരു മണിക്കൂറിനപ്പുറം കഴിയുന്നില്ല. കഴിഞ്ഞ ഐഎസ്എൽ സീസൺ ഭരണപരമായ കാലതാമസം കാരണം വെട്ടിച്ചുരുക്കി ഒറ്റ റൗണ്ടിൽ ഒതുക്കിയതും താരങ്ങളുടെ മത്സരപരിചയം കുറച്ചു. ആഴ്ചയിൽ ഉയർന്ന നിലവാരമുള്ള മത്സരങ്ങൾ കളിക്കാത്ത താരങ്ങൾക്ക് ഇത്തരം പോരാട്ടങ്ങളിൽ കാലിടറുന്നത് സ്വാഭാവികം.

രണ്ടാമത്തേത് സമ്മർദത്തിനു കീഴിലെ തീരുമാനങ്ങളാണ്. ബ്രസീലിന്റെ മൂന്നാം ഗോൾ പിറന്നത് സ്വന്തം പകുതിയിൽ നിന്ന് പന്ത് കളിച്ചുകയറാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ ഇന്ത്യ പന്ത് നഷ്ടപ്പെടുത്തിയപ്പോഴാണ്. ആധുനിക ഫുട്ബോൾ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഈ ശൈലി ശരിയായ ദിശയാണ്; പക്ഷേ അതിന് വേണ്ട സാങ്കേതിക മികവും ശാന്തതയും ഇനിയും വളരേണ്ടതുണ്ട്. ബ്രസീലിന്റെ അവസാന ഗോൾ കോർണറിൽ നിന്നായിരുന്നു; സെറ്റ് പീസുകളിലെ ശ്രദ്ധക്കുറവും ആവർത്തിക്കുന്ന പ്രശ്നമാണ്.

മൂന്നാമത്തേത് ബെഞ്ചിന്റെ കരുത്തിലെ അന്തരം. ഉറുഗ്വേ 63-ാം മിനിറ്റിൽ ഇറക്കിയ സനാബ്രിയയും അഗ്വിറെയും ഗോൾ നേടി. ഇന്ത്യൻ നിരയിൽ പകരക്കാർക്ക് കളിയുടെ ഗതി മാറ്റാനായില്ല. ഉറുഗ്വേക്കെതിരെ ഇടിമിന്നൽ കാരണം അര മണിക്കൂറിലേറെ കളി നിർത്തിവച്ചതും ഇന്ത്യയുടെ താളം തെറ്റിച്ചു. 1-1ന് ഒപ്പത്തിനൊപ്പമായിരുന്ന ആവേശം, കളി പുനരാരംഭിച്ച് മിനിറ്റുകൾക്കകം അരൗജോയുടെ ഗോളോടെ ഇല്ലാതായി.

അപ്പോൾ ഈ മത്സരങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോളിന് ഗുണം ചെയ്യുമോ? ഉത്തരം അതെ എന്നാണ്, പക്ഷേ ചില വ്യവസ്ഥകളോടെ. ഒന്നാമതായി, ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോൾ എവിടെ നിൽക്കുന്നുവെന്നതിന്റെ സത്യസന്ധമായ അളവുകോലാണ് ഈ തോൽവികൾ. ദക്ഷിണേഷ്യൻ എതിരാളികൾക്കെതിരായ ജയങ്ങൾ കൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കാനാകാത്ത ദൗർബല്യങ്ങൾ ലോകനിലവാരമുള്ള എതിരാളികൾക്കെതിരെ വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞു. രണ്ടാമതായി, ഈ പരമ്പരയിൽ ആശ്വസിക്കാവുന്ന കാര്യങ്ങളുമുണ്ട്. ബെംഗളൂരുവിൽ ലോകകപ്പ് കളിച്ച പനാമയെ 1-1ന് തളച്ചതും, ബ്രസീലിനെതിരെ ആദ്യ പകുതിയിൽ കാഴ്ചവച്ച അച്ചടക്കവും, ഉറുഗ്വേക്കെതിരായ ഥാപ്പയുടെ ഗോളും, കൊൽക്കത്തയിൽ കളി കാണാനെത്തിയ മുപ്പതിനായിരത്തിലേറെ കാണികളും ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോളിനുള്ള പിന്തുണയുടെ തെളിവാണ്. ഫിഫ റാങ്കിങ് സമ്പ്രദായം ഏറെ ഉയർന്ന റാങ്കിലുള്ള ടീമിനോടുള്ള തോൽവിക്ക് കാര്യമായ ശിക്ഷ നൽകാത്തതിനാൽ റാങ്കിങ്ങിലെ ആഘാതവും പരിമിതമായിരിക്കും.

എന്നാൽ ഈ പാഠങ്ങൾ ഗുണമാകണമെങ്കിൽ ഇത്തരം മത്സരങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള പ്രദർശന മത്സരങ്ങളായി ഒതുങ്ങരുത്. ഐഎസ്എൽ ഒക്ടോബർ പത്തിന് പഴയ ഹോം-എവേ ഫോർമാറ്റിൽ തിരിച്ചെത്തുന്നത് താരങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ മത്സരപരിചയം നൽകും. ഒപ്പം കായികക്ഷമതയിലും യുവതാരങ്ങളെ വളർത്തുന്നതിലും ദീർഘകാല പദ്ധതി വേണം. ലോകകപ്പ് കളിച്ച ടീമുകളോട് ഏറ്റുമുട്ടി പരാജയപ്പെടുന്നതിൽ നാണക്കേടില്ല. പക്ഷേ അടുത്ത തവണ അത്തരമൊരു എതിരാളിയെ നേരിടുമ്പോൾ ഒരു മണിക്കൂറല്ല, 90 മിനിറ്റും പിടിച്ചുനിൽക്കാനാകുന്നുണ്ടോ എന്നതാകും ഈ തോൽവികളിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യ എന്തു പഠിച്ചുവെന്നതിന്റെ യഥാർഥ അളവുകോൽ.